Een speciaal meisje,

9 mei 2008, heel verlegen en een beetje bang komt ze bij ons binnen. Amper 20 dagen in België en alweer verstoten door de mens. Ze zou onhandelbaar zijn en hebben gebeten naar een kleinere hond. We zien wel, hier krijgt ze een kans, een kans om zichzelf te zijn en om te bewijzen wie ze echt is…

De eerste nacht verliep rustig, het viel me enorm op dat ze zich in de steek gelaten voelde en dat het haar verder allemaal gestolen kon worden… Ze was weer op een andere plaats en ze wist weer eens niet wat het allemaal zou worden en wat haar te wachten stond…

De volgende morgen hadden we al een heel ander meisje, ze had in haar verleden al heel wat moeten missen en ze was ervan overtuigt dat ze dat nu zou inhalen. Heel vrolijk liep ze samen met de andere honden den hof in, amper 5 min daarna was ze weg. Door den elektriciteit draad gesprongen, het veld in… Zalig dacht ze… Tja, dacht ik, het was nog vroeg in de ochtend, zalig weertje en ik wist meteen wat te doen die dag… Al bij al heeft de hele zoektocht maar zo’n 2 uur in beslag genomen… Gelukkig maar, Ze lag in de wei beetje verder in de straat, doodmoe van achter de koeien aan te zitten, tevreden over haar ochtendje uit, keerden we terug naar huis… We hadden onze eerste les van die meid geleerd…

De weken die daarop volgden leerden we haar kennen zoals iedereen haar nu kent… De energieke, speelse, te gekke, lieve echte Podenco Blanqui… Ze had heel duidelijk heel veel ruimte nodig en moest heel nodig eens heel wat energie kwijt… Ik had aan haar een fantastische leerschool, ze leerde me een heel andere kant van de Podenco kennen… De meeste zouden het de moeilijke kant noemen, maar voor mij was het gewoon wie ze was. Niets is mooier en toffer dan dat ook een hond kan zijn zoals hij zelf is. Enkele dingen worden haar opgedragen en verlangen we ook dat ze haar daar aan houdt, maar verder krijgt ze de kans, ze moet zich goed en gelukkig voelen. Haar aan een kort touwtje houden zou haar zeker niet gelukkiger maken.

Weken lang heeft ze de rebel uitgehangen, meer dan eens zaten we met ons handen in het haar om wat ze deed. Meer dan eens vroegen we ons af waar we mee bezig waren en hoelang we het nog zouden volhouden. Maar telkens weer had ik er het vertrouwen in dat het maar tijdelijk zou zijn. Ik wist ergens dat ze enkel wat tijd nodig had en dat het enkel kon beteren.
Ze verdiende eens, na alles wat ze meemaakte in Spanje om het terrorist’je te zijn…
Ik besefte dat ze bij me terecht gekomen was met een reden en dat ik als Podenco-gek de enige was die haar op dat moment kon helpen en dat ik haar kon geven wat ze op die moment nodig had…

Met veel Podenco-liefde, heel wat geduld en respect voor hoe de Podenco van aard is zijn we nu 5 maanden verder. Ik leer van haar nog dagelijks bij en zij wil ook alle dagen bijleren… Ze heeft leren relaxen en genieten, en intelligent is ze zeker en vast ook wel, ze weet heel goed wat wel en niet kan, maar niets is zo heerlijk dan toch eens proberen of het vandaag niet wat meer kan zijn… Ze kent haar plaats binnen de groep en ik denk wel dat ze gelukkig is. Ze krijgt het respect zoals ze het wilt en we houden van haar zoals ze echt is… We zouden ons geen andere Blanqui meer kunnen voorstellen… Ze is iets speciaals en ze moet ook speciaal kunnen blijven.

Ze heeft de afgelopen maanden zoveel meegemaakt, ze heeft zoveel moeten leren en ze heeft eindelijk mogen voelen wat liefde en vriendschap is… Ze komt van zover en ze kan eindelijk genieten van rustig tegen je aan te liggen in de zetel. Ze kan eindelijk genieten van alle aandacht dat ze krijgt en die ze zo verdient… Ze is echt een super te gekke Podenco-meid…

Als het volledig aan mij lag, had deze super gevoelige, energieke, lieve Podenco Blanqui haar plekje al voor altijd gevonden…

Intussen kan ik zeggen dat Blanqui definitief bij ons blijft sinds 14oktober2008,
Ze was het m'n 26ste verjaardagscadeau, niets mooiers kon ik me bedenken...