In juni 2004 ging men grote kinderwens in vervulling. Ik kocht men eerste paardje, een haflinger merrie die op 24april 2002 haar eerste zonnestralen te zien kreeg…
Allegria een temperament volle meid die te koop was doordat haar vorige eigenares geen plaats en geen tijd meer voor haar had. (wat ik dan wel nooit heb begrepen is waarom ze na enkele maanden na Allegria haar verkoop een hengstenveulen kocht, volgens haar zeggen betekende Allegria alles voor haar). In ieder geval Allegria werd men beste vriendin, we zijn intussen heel close en voelen elkaar perfect aan. Zij is men hele wereld geworden en ze is men grote trots… ik ben voor haar zowat het belangrijkste in haar leven, aja en haar eten is ook héél belangrijk. Toen ik haar pas had kende ze zowat niets, ze heeft alles wat ze nu kent van mij overgenomen en ik heb heel veel van haar geleerd. Denk dat het daardoor is dat we zo close zijn, we respecteren elkaar gewoon enorm we zijn zowat 4hoeven en 2handen op één buik… ik bracht echt al men tijd met haar door en al haar grootste angsten-, zoals witte lijnen langs de weg, het blauwe vlak van de gehandicapte parkeerplaatsen en om maar te zwijgen over die stilstaande kruiwagen,- die pakten we samen aan. Gewoon op haar tempo liet ik haar alles ontdekken.

Al gauw wou ik een weigenootje voor ‘Gria, zo kwam Stallion een Shetlander’ke van 80cm op de proppen. Tja hij was lief, hij was braaf, prachtige vertoning, maar hij was en bleef ook een hengst en Allegria dacht heel veel positiefs over hem en kon veel van hem verdragen maar ze hoefde zijn liefde niet. Gelukkig maar…

Toch via via had in vernomen dat er ergens een wit Shetlander’ke te koop stond. Het was eentje dat dringend weg moest. We gingen opzoek en we vonden haar. het beestje was duidelijk in tijden niet mee verzorgt. Haar klein beetje manen en staart dat ze nog had waren de beste dreadlocks en haar hoefjes hadden al in geen tijden nog een hoefsmid gezien. Mijn besluit stond vast die ging mee. Ik had als 22jarige een nieuw doel, die arme stakkers helpen…. Na heel wat liefde en wat basis verzorging voelde ze zich al heel wat beter, ze voelde zicht goed en was al direct thuis. Ze kreeg dan ook haar eigen naam, Shakira…

Stallion was in de wolken een merrie’ke bij en eentje van zijn hoogte…
Allegria daarentegen was duidelijk op haar tenen getorten en moest niets van Shakira hebben, nen patat op haar oog gegeven en dierenarts mocht terug aantreden voor de verzorging van een gebarsten oogkas. Arme Shakira, Helse Allegria… Een draadje bij op de weide en Shakira kon veilig verder bij ons vertroeven en Allegria kon van op afstand bekijken hoe Stallion het met Shakira kon vinden…

Enkele maanden later moest ik toevallig bij een paardenhandelaar iets gaan oppikken. En als echte paardenliefhebber breek je bij wat je daar allemaal ziet. Zo afschuwelijk hoe mensen hun ooit grote trots wegdoen omdat ze niet meer presteren of omdat ze ander en beter gevonden hebben. Een handelaar daar komen enkel de beesten terecht waar geen moeite voor wil gedaan worden.

Ik ging toch even rond kijken en wenste aan alle paardjes een nieuw en vredig leven toe. De stallen achteraan mochten we niet zien, er zat daar toch niets in zei hij… Toch ik hoorde iets raars en ik wou zien wat het was… Ik toch gaan kijken en toen ik men hoofd die zogenaamde lege stal binnen stak kon ik men tranen niet bedwingen…
Er stond daar een klein pony’tje tot aan haar buik in de mest, zelf ook vol van de mestplekken dat je er niet kon uit opmaken welk kleur ze precies was. Haar hoefjes zagen eruit alsof ze nooit waren gekapt, nen hele dikke wormbuik, ze was heel dampig, had nen hele vuile hoest en op de koop toe zat ze onder de luizen… ik werd gek dat te zien en ze ging met me mee wat hij er ook van dacht. Ik keek echt heel vurig naar hem, maar hij excuseerde zich onmiddellijk, hij beweerde haar zelf pas sinds enkele dagen te hebben. Hij schaamde zich van zo’n beestje te hebben, maar zei dat het haar enige kans was. Hij deed me echt allerlei verhalen van wat hij op den hof van haar vorige eigenaar had aangetroffen. Ik geloofde er het mijne van… Ik wist dat deze meid dringend verzorging nodig had en men dierenarts was al op weg. Ze was enorm lief, ze eiste totaal niets, ze was zo trouw, en ze liet ons alles zonder tegenstribbelen doen, ze was echt de rust en vredigheid zelve en ze veroverde ieders hart in een mum van tijd. Ze kreeg van ons dan ook den naam Squaw…
Enkele behandelingen en enkele weken later kregen we nog steeds die zo lieve Squaw te zien maar in een verluchtig galopje… Dus missie volbracht…

Intussen waren we september, ik ging bijna 23 worden, ik had pas een jaar en een half geleden men eerste paardje Allegria gekocht. Maar had intussen al 3 Shetlanders, een ouden Friese merrie en een pracht van een 6maand oud haflinger-hengstenveulen bij.

Ik kreeg dan ook wat hulp van 2 knettergekke tienermeisjes, die even gek waren op dieren als ik en die droomden van een leven zoals het mijne…We waren echt heel wat tijd samen en ik luisterde ook vaak naar hun verhalen van op de manege. Ze hadden het dan ook vaak over dat zo onrustig moeilijk maar prachtig paard. Hij zou zo moeilijk zijn met andere paarden, bokt iedereen van z’n rug als hij z’n kuren krijgt en bijt iedereen z’n stal uit. Ze dachten wel dat ik er weg van zou zijn.
Ik was wel benieuwd naar dat zo ‘ontembare’ paard en besloot hem eens te gaan bezoeken. Aan z’n stal gekomen zag hij er vrij onrustig en ongelukkig uit. Doordat hij niet overweg kon met andere paarden mocht hij dan ook niet op de weide rondrennen. Hij kwam dus enkel uit z’n stal om de ronden van de lessen te lopen, zowel de beginners als de half- gevorderden als de gevorderden.
Je zou voor minder gek worden. Die 10 min dat ik hem stond te bekijken zag ik er enkele bij z’n box stoppen. Het enige wat ik hen dan ook zag doen was roepen en slaan naar hem en hij liet dan telkens op zijn beurt zijn tanen klapperen. - Nu het probleem met de meeste maneges zijn dat er niet genoeg gezag naar die jonge jeugd is. De meesten doen maar wat ze denken en ze denken dat ze het allemaal weten en dat ze het eens gaan bewijzen. Maar juist die jeugd die kent niets af van de waarde van een paard. Die hebben geen respect voor die paarden, hoe graag ze die dieren ook denken te zien, ze maken hen enkel kapot omdat ze niet echt met paarden kunnen omgaan. Heel wat manege uitbaters laten die jeugd dan ook maar gewoon begaan en doen alsof ze het niet zien. Velen weten dan ook niet hoe hun dieren soms worden aangepakt bij ontgoocheling of hoe de jongeren gewoon tegenover elkaar reageren. Ze willen altijd de beste zijn in alles willen van alles het duurste en het mooiste hebben, maar vergeten dat een simpele blik van je paard zoveel betekenis kan hebben.- nu het enige dat rond z’n box hing was agressie en angst. Dus ik wachtte tot de gang wat minder druk was en ging dan eens bij hem langs. Ik wou weten hoe dat beestje echt was en waarom al die pijn moest. Ik opende zijn box en liet hem begaan, ik wou hem zeker niet nog meer overstuur maken, maar ik wou hem eens van dichterbij bekijken. Als ik z’n box binnenging kwam hij bij me snuffelen en ik sprak zachtjes tegen hem. Ik stelde me de vraag waarom alles altijd zo moeilijk moet verlopen. Tot men grote verbazing werd ik opslag verliefd op hem. Ergens diep binnen in hem zat een vrolijk lief beestje. Een beestje dat verbannen werd en zijn dagen slijtte in een stal en in de lessen. Hij was doodongelukkig en hij genoot echt eens van die lieve woordjes en die zachtheid die z’n snoet kriebelde. Maar het was van korte duur, voor ik het wist stonden er weer jongeren bij z’n stal en daar gingen de tanden weer. Ik maakte me uit de voeten, want ik had ze bijna in men nek gehad, maar ik besloot voor mezelf dat dit moest stoppen. Hij verdiende zoveel meer, een paard hoort niet de hele dagen in een stal te staan een paard moet bij andere paarden kunnen lopen. En paard is van nature niet zo, zo wordt hi gemaakt…
Ik was echt gek op die witte schone en ik ging alles op alles zetten om hem daar weg te halen. Ik besloot hem nog enkele keren te gaan bezoeken voor ik hem kon kopen. Het zou nog enkele weken duren en dan zou het lukken hem thuis te halen. Die Zaterdag dat ik ging kijken zat hij in de beginnersles. Ook al was hij zo ongelukkig om z’n situatie, hij liep trots en overweldigend in de les. Die les verliep echt chaotisch, paarden renden elkaar daar langs links en rechts voorbij, de een na de andere viel van z’n paard en ook men witte held liet hem van z’n beste kant zien. Een beginnersles zoals zo velen. Veel geval, geblijt, geklop en geroep. Weer werd men drang om hem te kopen zo groot, hij was iets unieks en hij verdiende zoveel meer.
Op 28 oktober 2005 kwam Kashmir naar huis. Hij was prachtig en voelde zich onmiddellijk in z’n element. Hij genoot van de andere paarden om zich heen en was heel vriendelijk tegen ons. Enkel rijden dat zat er nog niet in, hij werd dan zo bang. Dus lieten we hem rustig wennen aan het idee dat het ok was. Veel tijd liefde en geduld hebben dan ook dat probleem bij hem overwonnen. Hij is nu net zoals Allegria een paard volledig naar men hand. Eén handig zijn ze alle twee, maar zo heb ik het graag. Kashmir heeft me heel wat bloed zweet en tranen gekost en hij heeft me ook de pijnlijkste beslissing doen nemen van men Shetlanders naar een andere hele goede thuis te herplaatsen. Kashmir koste me zoveel tijd en energie dat zelf Allegria het met heel wat minder moest doen. Ik heb voor hem zoveel opgegeven, maar als ik nu 3jaar later zie wat hij is geworden en wat hij kon geweest zijn, dan heb ik nog geen seconde spijt gehad van men beslissing.
Ik ben zo trots op wat hij is geworden en is het gelukkigste paard aan Allegria haar zijde. Hij kan genieten van z’n leven nu en galoppeerd vrolijk gelijk een jong veulen op de weide rond…

En vanaf Juni kan hij naast dat veulen rondrennen want men Allegria is drachtig van haar eerste veulen…
Ik kijk vol ongeduld uit naar men eerste eigen veulen van men grote trots…