Ik werd in 2007, met niet veel goeds in de toekomst, geboren. Ik was net zoals duizenden andere een Podenco die toebehoorde aan een jager. Al op hele jonge leeftijd werd ik dan ook enkel gebruikt om te jagen. Mijn enthousiasme op het jagen zorgde er dan ook voor dat ik met één van men voorpoten in een val terecht kwam. Ik zat vast en het deed zo’n pijn, maar voor men baasje werd ik onbruikbaar, dus ik bleef alleen achter. Hij deed zelf de moeite niet van me uit de val te bevrijden, ik was enkel overlast… Ik weet niet hoe het me gelukt is, maar ik wist te ontsnappen. Op 3 poten verder en een helse pijn in de 4e poot… De wonden gingen dicht, maar de pijn bleef ondraaglijk. Dus leerde ik maar te leven op 3 poten, ik moest overleven, ondanks men handicap. Hulp kreeg ik van niemand…

Ik werd in Mei 2009 gevangen door vriendelijke mensen en me naar de Refugio brachten. En ookal had ik nooit liefde van mensen mogen voelen, ik was heel aanhankelijk en ik kon knuffelen als de beste. Er werd me verteld dat men helse bestaan nu over was en dat ze gingen zoeken naar een eigen en veilig plekje voor me. Leuk hé, allé ik vond het toch iets spannends. En ging dan ook gaan dromen van dat eigen plekje, van die warme mand en van die lieve mensen…

In december 2009 was ik nog steeds aan het hopen op die ene veilige thuis. Helaas niemand valt op een hond met 3 poten. Dus kreeg men opvangmama een idee. Ze besloot dat ze me naar België ging halen zodat ik hier de kans kreeg om te genieten. Ook was ze van plan om naar men poot te laten kijken door haar dierenarts.

In Januari 2010 was het dan eindelijk zover. Ik vloog samen met men opvangmama naar België, wat een reis, maar wat ben ik blij dat ik dat gouden enkele reisticket gewonnen heb. Ik kwam op Maandag avond aan in België en op Woensdag werd ik al bij de dierenarts achtergelaten. Hij ging foto’s nemen van men pootje en zo ging hij uitmaken wat er best verder gedaan werd. Op lopen kon ik niet, dat ze aan men pootje kwamen wou ik ook niet, maar de foto’s spraken hele klare taal. Men 2buitenste teentjes waren helemaal kapot, zowel het bot als de zenuwbanen als de bloedvaten, die zaten allemaal samen geprest; dus dat was heel duidelijk dat het een helse pijn moest zijn. De eerste oplossing was eerst de kapotte tenen amputeren en dan afwachten wat het ging worden. Als dat niet hielp dan zouden ze men poot volledig moeten amputeren, maar dat hadden we allemaal liever niet. Een week later was het al zover. Men 2 tenen gingen eraf, het littekenweefsel van de oude wonden werd weggenomen en alles werd mooi dichtgenaaid. De amputatie wad goed gelukt, nu nog afwachten wat ik verder met die poot ging doen hé. 15 Helse dagen met dat verband rond men pootje, de draadjes kriebelden en ik werd er echt lastig van. Wat een circus was dat hier soms om me van men poot te doen blijven. 2 lampekappen boven elkaar want ik haalde ze anders zonder probleem over men kop heen, een verband aan men poot, daar een kous of een hondenschoentje over en dan meestal ook nog in een bench blijven.

Gelukkig hebben we altijd blijven volhouden hé. Want nu2maand later liep ik terug op 4 poten, allé, zo nu en dan denk ik toch dat het vlugger gaat op 3 poten en cross ik op 3 poten verder. Maar het gaat in ieder geval al veel beter…

Ook wil ik effen Corinne bedanken want haar

Ttouche-sessies hebben zeker een verschil gebracht…

Nu nog een eigen mand en ik ben de gelukkigste hond van België…

Dikke poot Ike

Sinds Augustus 2010 heb ik ook die super mand gevonden :-)

Ik draai iedereen rond mijn pootjes dus ik ben de gelukkigste hond geworden :)