Kashmir

In het begin van 'tvlooiennestje kreeg ik wat hulp van 2tieners...
Ze waren gek op paarden, reden soms in de manege
en ze vertelden me soms over hun belevenissen op die manege...
Ze hadden het dan ook vaak over dat zo onrustig moeilijk maar prachtig paard. Hij zou zo moeilijk zijn met andere paarden, bokt iedereen van z’n rug als hij z’n kuren krijgt en bijt iedereen z’n stal uit. Ze dachten wel dat ik er weg van zou zijn.
Ik was wel benieuwd naar dat zo ‘ontembare’ paard en besloot hem eens te gaan bezoeken. Aan z’n stal gekomen zag hij er vrij onrustig en ongelukkig uit. Doordat hij niet overweg kon met andere paarden mocht hij dan ook niet op de weide rondrennen. Hij kwam dus enkel uit z’n stal om de ronden van de lessen te lopen, zowel de beginners als de half- gevorderden als de gevorderden.
Je zou voor minder gek worden. Die 10 min dat ik hem stond te bekijken zag ik er enkele bij z’n box stoppen. Het enige wat ik hen dan ook zag doen was roepen en slaan naar hem en hij liet dan telkens op zijn beurt zijn tanen klapperen. - Nu het probleem met de meeste maneges zijn dat er niet genoeg gezag naar die jonge jeugd is. De meesten doen maar wat ze denken en ze denken dat ze het allemaal weten en dat ze het eens gaan bewijzen. Maar juist die jeugd die kent niets af van de waarde van een paard. Die hebben geen respect voor die paarden, hoe graag ze die dieren ook denken te zien, ze maken hen enkel kapot omdat ze niet echt met paarden kunnen omgaan. Heel wat manege uitbaters laten die jeugd dan ook maar gewoon begaan en doen alsof ze het niet zien. Velen weten dan ook niet hoe hun dieren soms worden aangepakt bij ontgoocheling of hoe de jongeren gewoon tegenover elkaar reageren. Ze willen altijd de beste zijn in alles willen van alles het duurste en het mooiste hebben, maar vergeten dat een simpele blik van je paard zoveel betekenis kan hebben.- nu het enige dat rond z’n box hing was agressie en angst. Dus ik wachtte tot de gang wat minder druk was en ging dan eens bij hem langs. Ik wou weten hoe dat beestje echt was en waarom al die pijn moest. Ik opende zijn box en liet hem begaan, ik wou hem zeker niet nog meer overstuur maken, maar ik wou hem eens van dichterbij bekijken. Als ik z’n box binnenging kwam hij bij me snuffelen en ik sprak zachtjes tegen hem. Ik stelde me de vraag waarom alles altijd zo moeilijk moet verlopen. Tot men grote verbazing werd ik opslag verliefd op hem. Ergens diep binnen in hem zat een vrolijk lief beestje. Een beestje dat verbannen werd en zijn dagen slijtte in een stal en in de lessen. Hij was doodongelukkig en hij genoot echt eens van die lieve woordjes en die zachtheid die z’n snoet kriebelde. Maar het was van korte duur, voor ik het wist stonden er weer jongeren bij z’n stal en daar gingen de tanden weer. Ik maakte me uit de voeten, want ik had ze bijna in men nek gehad, maar ik besloot voor mezelf dat dit moest stoppen. Hij verdiende zoveel meer, een paard hoort niet de hele dagen in een stal te staan een paard moet bij andere paarden kunnen lopen. En paard is van nature niet zo, zo wordt hi gemaakt…
Ik was echt gek op die witte schone en ik ging alles op alles zetten om hem daar weg te halen. Ik besloot hem nog enkele keren te gaan bezoeken voor ik hem kon kopen. Het zou nog enkele weken duren en dan zou het lukken hem thuis te halen. Die Zaterdag dat ik ging kijken zat hij in de beginnersles. Ook al was hij zo ongelukkig om z’n situatie, hij liep trots en overweldigend in de les. Die les verliep echt chaotisch, paarden renden elkaar daar langs links en rechts voorbij, de een na de andere viel van z’n paard en ook men witte held liet hem van z’n beste kant zien. Een beginnersles zoals zo velen. Veel geval, geblijt, geklop en geroep. Weer werd men drang om hem te kopen zo groot, hij was iets unieks en hij verdiende zoveel meer.
Op 28 oktober 2005 kwam Kashmir naar huis. Hij was prachtig en voelde zich onmiddellijk in z’n element. Hij genoot van de andere paarden om zich heen en was heel vriendelijk tegen ons. Enkel rijden dat zat er nog niet in, hij werd dan zo bang. Dus lieten we hem rustig wennen aan het idee dat het ok was. Veel tijd liefde en geduld hebben dan ook dat probleem bij hem overwonnen. Hij is nu net zoals Allegria een paard volledig naar men hand. Eén handig zijn ze alle twee, maar zo heb ik het graag. Kashmir heeft me heel wat bloed zweet en tranen gekost en hij heeft me ook de pijnlijkste beslissing doen nemen van men Shetlanders naar een andere hele goede thuis te herplaatsen. Kashmir koste me zoveel tijd en energie dat zelf Allegria het met heel wat minder moest doen. Ik heb voor hem zoveel opgegeven, maar als ik nu 3jaar later zie wat hij is geworden en wat hij kon geweest zijn, dan heb ik nog geen seconde spijt gehad van men beslissing.
Ik ben zo trots op wat hij is geworden en is het gelukkigste paard aan Allegria haar zijde.
Hij kan genieten van z’n leven nu en galoppeerd vrolijk gelijk een jong veulen op de weide rond…