|
Ergens is Juni kreeg ik zo het idee eens iets anders te proberen.
Ik had bij men vader in de voetbalkantine nen super leuke woef leren kennen
nen Franse bulldog waar ik echt kompleet gek op werd.
Dus het was te proberen dacht ik, men roedel moest daar mee kunnen leven en ik moest dat proberen hé. Algauw een telefoontje naar Spanje ik moest en zou nen Franse bulldog nemen...
Enkele weken later werd vanuit Spanje naar me gebeld, ze hadden 3 bulldogjes binnen gekregen, met elk hun eigen probleem. Ik was meteen smoor op die ene meid,
maar helaas, Filip was er echt niet voor te vinden, zo'n lelijke beesten...
Tja ze hebben mss niet het meest geliefde snoetje, maar ik vind ze zooo knap.
Nu dat ging me zeker niet tegen houden, eens iets in men hoofd dan tja gebeurd het gewoon. Maar onze eigen Yang ging roet in het eten gooien, ze was weer haar moordlustige toer opgegaan en enkele katten hadden hun ziel al gegeven aan haar praktijken, dus nen kleine hond in huis zou niet het meest ideale zijn...
Zo kwamen we dan maar tot het besluit dat we Spirit gewoon gingen houden, die was hier namelijk in opvang en tja die zijn kansen waren veel kleiner of van zo'n schattig Bulle'ke. Dus het duurde niet lang of cecilia vond haar eigen plekje...
In november ging ik men bezoekje brengen bij men paardje Kashmir,
wie ooit men collega werd is nu men beste maatje en zij heeft me ook uit de problemen geholpen met Kashmir op te vangen. Dus eeuwig ben ik haar daarvoor dankbaar... Nu ze had me al laten weten dat haar zus nen Franse Bulldog zocht,
ik had zoiets van wauw super gewoon, en nu bleek dat haar zus de nieuwe woef al had gevonden. Het was dan wel geen Franse Bulldog, maar nen Boston Terrier.
Who cares, want ze was super en ik viel als nen blok voor dat beestje...
'Knorreke' hadden ze haar als naam gegeven, ze was bij mensen weggehaald omdat die geen interesse niet meer hadden in haar nadat ze eens in huis had geplast.
Tja pups van 10 weken weten inderdaad niet beter...
Manuella had me dan ook gevraagt of ik 2 dagen erna nog eens wou langskomen,
ze had namelijk een laat verjaardagscadeau voor me.
Ik razend benieuwd en uiteindelijk dolgelukkig want ''knorreke'' bleek voor mij te zijn. Whoehoe, mee dat klein zwijn naar huis om tezien of het ging lukken met men puntoren en het liep beter dan ik hoopte.
Knorreke werd Louise en was eindelijk voorgoed thuis...
Hoe gek ik ook ben van Louise, men andere woefen zijn der minder gek op dus voor haar eigen veiligheid zijn we opzoek gegaan naar een super thuis !!!
|
