Een stralend warm zonnetje Schijnt in Spanje. Ergens in een hok word ik samen met men broers en zusjes geboren. Een totaal nieuwe wereld gaat voor ons open, maar helaas we werden op een verkeerde plaats geboren…
De toekomst die voor ons ligt, is een toekomst in een wereld vol pijn en verdriet. De plaats waar we zijn is kil en hij voelt ellendig en het ruikt er raar. We zijn allemaal bang maar hebben het geluk dat we een moeder hebben die voor ons zal zorgen en die ons zal liefhebben zolang ze ons herinnert. Onze mama ook zo moe en uitgeput, met veel honger en pijn, haar hele bestaan is nooit iets geweest, maar ze hoop op dat wonder, dat wellicht nooit zal komen.
We zijn samen met onze moeder de zoveelste Podenco’s die geen kans zullen krijgen. We zijn gewoon op de verkeerde plaats en in de verkeerde handen…

Al van heel jongs af aan kregen we al met de pijn van de Spaanse jager te maken. Hij wil maar één ding en dat is goede jagers maken van ons Podencopups. Als we niet voldeden aan zijn wensen werden we zwaar aangepakt en voelden we wat hij voor ons over had… Niets!!! Ons bottig lijfje deed elke dag meer en meer pijn, de honger verscheurde ons gewoon, maar dat was ons lot. Velen van de jonge zwakkere pups gaven de strijd vlug op, anderen werden massaal vernietigt omdat ze niet voldeden aan zijn wensen. Deze vernietigingen waren beestachtige praktijken en de pijnkreten van mijn soortgenootjes gingen door merg en been. Ook mijn trouwe lieve mama werd toen ze niet goed genoeg meer was voor hem, gruwelijk koud gemaakt.

Wij Podenco’s moeten presteren en aan hun wensen blijven voldoen, liefhebben dat doen ze ons niet, we zijn maar honden en we hebben hier geen enkele betekenis. Eten dat zien we heel weinig in ons leven bij een jager, we moeten grote honger hebben, dat zorgt voor een betere jacht. Fris drinkwater dat kennen we hier zelf niet, kunnen daar zelf niet van dromen want zagen het nooit eerder.

Ik een Podenco uit Spanje mag nog “blij” zijn dat ik een snee brood krijg
en dat ik een vuil kopje water heb…

De dag dat ik niet meer voldeed kwam ook, ik werd ergens gedumpt, heel moe en uitgeput, gewond en verdrietig. Ik kwam zoals vele honden in een Perrera terecht. Hier worden ze betaald om voor ons te zorgen, en hier moeten we normaal verzorging krijgen eten krijgen en fris drinken krijgen. Maar ook hier hebben we geen enkele betekenis en bekommeren ze zich niet om ons.

Ik ben gewond aan mijn knieën en lopen doet zo’n helse pijn, maar niemand die zich daar iets van aantrekt of die zich over die vuile ontstoken wonden ontfermt, weer niemand die met ons inzit. Enkele maanden terug kreeg ik plots een hele wending in mijn leven. Ik werd door een lieve vrouw in huis genomen en kreeg voor het eerst in mijn leven met Liefde te maken. Ik kreeg voor het eerst lekkere brokken te eten en dat fris drinkwater te drinken en mijn pijnlijke wonden werden goed verzorgt. Ik kreeg allerlei vervelende inentingen, maar die waren zogenaamd goed voor me…

Ik voelde haar Liefde wel, maar ik kan zoiets niet direct plaatsen, ik heb steeds vervelende dingen met mensen meegemaakt en mijn vertrouwen is nog heel broos. Ik leerde haar te vertrouwen en ik keek naar haar op. Ik was niet langer een hopeloze Podenco, ik was Don Quijote.

Op 18juni gebeurde van alles. Mijn reddingsengel had al enkele dagen gesproken over mijn lange reis naar een gezin die me graag wouden adopteren en die me echt lief gingen hebben. Ik zou ook niet langer Don Quijote heten, maar de naam Pharao dragen. Wat het allemaal ook mocht betekenen ik voelde me goed waar ik was en ik werd heel erg bang toen ik werd weggenomen uit mijn thuis. Na enkele uren rijden zag ik dan ook de kans om te ontsnappen en ik deed het. Ik ben ervan doorgegaan en ik weet niet of ik nog zal gevonden worden. Ik weet dat ze het goed voorhebben en dat ze voor me zullen zorgen, maar ik ben bang en mijn schrik heeft nog steeds de bovenhand…

Pharao, ik wil je enkel vragen naar huis te komen, ik heb je nog nooit kunnen vastnemen en heb je nog nooit gezien, maar ik hou oneindig van je en mis je enorm…