Spirit !!!

Wat een verandering...
Jaren lang zat ik in een koud en kil hok... Eenzaam en verdrietig want geef toe,
een asiel is nu niet de plaats waar honden horen...
Ik liet het over me heen gaan en ik was bijna zeker dat ze me nooit hieruit gingen halen...
 
April 2010 wauw ik mocht met iemand mee, waar ik naartoe ging was een raadsel,
maar ik was weg uit dat hok, uit dat vele lawaai van al die honden samen.
Ik moest echt nogal kijken van wat allemaal buiten de asiel muren tezien was.
Ik genoot van eens iets anders te zien. Al gauw kwamen we ergens toe waar ik uit de auto werd gehaald,
met veel liefde en geduld lieten ze me wennen aan die nieuwe omgeving. Een andere plaats, andere honden
en terug een hok... Ookal hadden ze hier meer tijd met me en waren ze lief voor me, ik zat terug in een gevangenis.
Nog effen werd me toegefluisterd, maar ik had er genoeg van. Ik gaf het beetje op...
 
22 April, wat een dag...
Ik kreeg die dag al geen eten om te beginnen, en der was iets op til, dat kon ik voelen tot in de toppen van men oren.
De moment dat ik dan ook uit dat hok mocht en dat ze me meenamen naar beneden, was het heel duidelijk te voelen,
die mensen waren een beetje in stress maar ze waren ook duidelijk heel blij. Rare toestanden,
maar van zodra ze me in zo'n klein hok wouden opsluiten sloegen men stoppen door.
Nog eens daarin, Waar deze keer naartoe...
Ik kreeg iets kalmerends, zodat ik alles beter zou kunnen verwerken. eerst een trip met de auto naar een heel raar gebouw,
daar kooi weer uit en dan kooi terug in. En weg waren die mensen, ik zou ze nooit meer terug zien...
Dan kwam er een raar gevoel in men buik en een hels kabaal aan men oren. Maar het duurde al bij al niet zolang.
Terug in de omgeving van die vertrouwde man, werd alles definitief anders. Vele mensen stonden ons op te wachten.
Allemaal zo blij dat we er eindelijk waren. En 2 mensen met andere viervoeters, stonden daar voor mij. Wat was dat zeg,
ik mocht mee met hen in de wagen. Een heerlijk zacht kussen waar ik mocht opliggen, en een lekker koekje dat ik kreeg.
Het voelde allemaal anders maar toch waar ging ik naartoe. Eenmaal dat de wagen stopte, was ik wat in de war.
Veel honden samen maar geen hokken, die honden lagen allemaal samen op een zachte bank en waren dolenthousiast als we toekwamen.
Ze wouden mij wel zien, maar waren eigenlijk veel contenter van hun mammie terug tezien...
Zo iets had ik nog nooit meegemaakt. Overal waar ze ging, liepen de anderen met haar mee, dus ik liep ook maar mee hé.
Lekkere brokken gekregen en der helemaal niet voor moeten vechten. Men eigen bench waar ik men rust kan opzoeken als het nodig is
en een eigen mand waar ik mag in slapen. Ik mag ook op die bank liggen, maar dat is nog beetje eng.
Ik ben wel nog wat bang maar de eerste nacht verliep vredig...

23April, men uitstapje...
's Morgens ging alles zo goed, ik kreeg nog wat extra brokken omdat ik beetje mager ben, ik kreeg veel knuffels.
Ook nam men opvangmama me effe heel dicht tegen haar aan op de bank,
ze stelde me gerust dat ik hier echt niet bang hoefde te zijn, en dat alles goed komt. Het voeld dan wel heel goed,
en de schittering is terug in men oogjes, toch wil men lijfje nog niet zo goed mee als ze me benaderen,
het gaat nog steeds achteruit en slaat in paniek. Maar het komt allemaal wel goed hoor...
Toen gebeurde er iets wat me volledig deed paniekeren, der kwam een hele vreemde man op den hof,
den hoefsmid zei ons mammie, ok dat zal dan wel hé, maar die deed iets heel raars met die hele grote honden(paarden of zoiets),
die begon te kappen en te kloppen op die hun hoeven. Volle paniek gewoon door den draad (waar mammie me niet kon zien) en weg was ik.
De velden in en in volle cross... Het was allemaal genoeg geweest en ik wou effe alleen zijn en men gedachten op een rijtje zetten...
Mammie kwam me wel zoek hoor, maar ik bleef waar ik was en toonde me niet.
Yang heb ik ook effe zien lopen, die was blijkbaar ook gaan wandelen wat voor haar normaal is.
Die ging dan ook na 2 uur en als ze volledig onder de koeienvlaaien zat terug naar huis.
Direct in bad was de boodschap en ik zag men moment om ook terug naar huis te komen,
terwijl ze Yang aant wassen was, ging ik naast haar staan in de badkamer.
Ze was zo blij me terug te zien, zo blij dat ik naar huis kwam...
Ik was 4 uur vermist geweest maar mammie was niet zo echt in paniek, Nouka, Blanqui, Yang en Wendel waren me al voorgeweest...
In de eerste week zijn die er allemaal eens vandoor geweest om op rust te komen en te beslissen dat ze wel thuis wouden zijn.
Ze zijn toch iets voorzichtiger met mij nu, ik mag aan de achterkant (het grootste stuk) voorlopig niet meer buiten.
Ze willen eerst hebben dat ik beter naar de mammie kom, zodat ze me ook beter kunnen pakken als ik terug buiten zou lopen.
Ik kom dan wel niet zo goed en ben beetje bang voor de aanrakingen,
maar ik verlies haar zeker niet meer uit het oog en volg haar net zoals alle andere honden altijd op de voet.
Ik ben dan mss wel 'thuis' maar ik heb nog een lange weg tegaan.
Al die jaren in een hok hebben hun sporen nagelaten, toch ik heb weer moed op het leven.
Ik ben dan mss al heel oud, maar ook ik verdien nog een kans.
Ook ik kan nog veel liefde geven als de tijd er klaar voor is.
Met veel liefde en geduld zal men vertrouwen er vlug terug zijn...

Ik ben Spirit en na al die jaren is men leven nu echt begonnen....