14 augustus is een dag vol spanning, vol stress, vol emotie en ook wel beetje angst...
Den beruchten dodentocht van Bornem komt eraan en ik weet niet goed wat ik moet verwachten.
Mensen zeggen zoveel, hou rekening mee dat en hou rekening mee dit. Het verveelde me, ik was nog niet in Bornem en was al op van de zenuwen...
Eindelijk 18.00 aangekomen bij Griet niemand die nog zei vas zus en zo, enkel nog sms'n met sterkte en een goeie tocht kwam men inbox binnen de spanning viel terug een beetje af. Fien en Ilka aangekomen bij Griet en we konden vertrekken op naar de start... De drukte was enorm, bijna 11.000 inschrijvingen en zag ons daar staan gelijk een bende mieren opeen...
En voorwat? Voor aftezien, voor pijn te hebben,... Neen, voor de hondjes te helpen, dat is ons doel en daar gaan we voor...
Wij moesten maar 24 uur afzien, die hondjes soms wel hun hele leven...
De sfeer werd intenser en om 21.00 waren we weg, weg voor nen tocht van 100km. Velen gingen afvallen, maar wij gingen opweg voor onze hondjes en we gingen volhouden.
De start was echt een zalig gevoel, mensen steunen u echt en sleuren u de tocht echt in. iedereen nog fris en iedereen die het echt vollop ziet zitten, niemand die nadenkt over wat ons tewachten staat... Gewoon genieten en stappen is de boodschap. De eerste matten over en we blijven heel vrolijk met ons 4... We weten nog steeds waarvoor het is, de spaanse schatten die echt op ons rekenen. Iedere hond die we horen blaffen of die we zien die steunt ons, die zit daar voor ons, allé zo dachten Griet en ik der toch in iedere geval over. We konden nog lachen tot de 33 km, plezier was er in overvloed... Helaas Ilka haar pijn in de benen en de blaren die al aanwezig waren deden haar achterblijven bij de EHBO-post. We moesten met ons 3'n echt verder gaan want anders kwam het voor ons ook niet goed. Verder op stap de vrolijkheid werd al minder en het begin door te dringen waarom DODEN-tocht. De voeten de benen dat was allemaal niet meer zo akkoord met dit hele gebeuren. Griet begon te mindren en ze raakte achter op Fien en ik. Toch we zijn als team vertrokken en wouden er zo graag als team komen, dus toch nog even proberen haar terug op te nemen, maar het was bijna genoeg voor Griet op de 37 km... Fien en ik gingen vlot verder, op naar de Duvel-tent, nen zalige stop voor velen en een eindstreep voor anderen. Wij wouden verder, toch ik voelde dat het misging. We moesten een sanitaire stop nemen, dus ik kreeg de kans om voor het eerst effen tegaan zitten. Dodelijk en pijnlijk, even buitenwesten gaan door onderkoeling en suiker tekort leek dood normaal. De gevoelens dan waren verschrikkelijk, ik wou niet opgeven, wat was 40km, ik wou die finish over... De minder lekkere suikerwafel die we daar kregen heeft wel men redding geweest, even nog wat bekomen en een kleine nieuwe lading energie kwam boven. We gingen verder, op naar de 50km, op 42 km Griet nog gezien, ze gaf het op, jammer dat ze niet meer meeging, maar toch super prestatie... Nancy hadden we uit haar bed mogen sms'n en ze was opweg met sandwiches en frisdrank, en wat zo'n redding geweest is Druivensuiker... Het zonneke kwam op en de kilte trok langzaam weg en het gaf ons echt nieuwe energie, we gingen ervoor, zoveel was zeker. Controlpost voor controlepost gingen we bekijken. De 50km voorbij, ergens oef, maar ook een gevoel van nog eens zoveel schoot bij me binnen en de moed zakte wel weer terug... Verstand op nul en stappen maar was de boodschap en we gingen. Tussen de 57 en de 66km kwam men venteke Filip men dogsitter Julie'ke en Blanqui even afzetten, het gaf wat nieuwe moed en mee nen hond kunnen wandelen was veel leuker hé. Ook Ria en Robert die ons tegen kwamen om even wat mee te stappen gaf echt een nieuwe lading energie en de vrolijkheid kwam dan weer even boven. Steeds voorzien van eten en drinken konden we der dankzij onze steunende collega-vrijwilligers weer even tegen aan... Het steunende telefoontje van Fabienne vanuit Spanje was echt zalig en deed ons nog verder gaan, ik wou die eindstreep over en wou dervoor doodvallen toen Fabienne terug belde en ons de honden liet horen. Het geblaf horen van die arme Spaanse honden gaf me een emotioneel gevoel en ik werd terug herinnerd aan het feit dat het voor die honden is dat we het doen, dus de moed komt dan echt terug boven en het verstand gaat weer op automatische piloot. We zaten toen al aan 85km, dus die laatste 15 moesten toch ook nog lukken hé, we waren overtuigt, we gingen het halen, we moesten het halen... Nancy was ons sinds 78km komen bijstaan en ze ging ons wel meeslepen als het moest, we waren al zover en mochten nu toch niet opgeven hé... Op 85km, kwam men lieve Tequiero, men eerste Spaanse Shinner, men super Podenco'tje ons vergezellen, hij moest met ons mee over de streep, hij heeft dat goed gedaan en mij een extra versnellingske doen bijzetten opweg naar de 90 km en opweg naar de 95 km. We keken niet meer naar hoever, we keken enkel nog uit naar volgende scanning. Heel even had ik Fien achter gelaten, gewoon omdat het me zo verveelde dat ik nog zover moest, omda ik zo kwaad werd en der emotioneel doorheen zat... Bij de 90km liepen we terug samen en we gingen dervoor. Die waren gewoon het lastigst en die deden echt alles met je, het huilen stond ons nader dan het lachen en de moed waren we aant verliezen toen we dacht van nog een 4 km en het er toch nog 5 bleken tezijn... We wisten het nie meer, we waren kapot en moesten nog een uur lopen... Nancy en Tequiero nog steeds aan ons zijde en Ria en Robert die ons tegemoed kwamen. Tis nie ver meer was hun boodschap, 'jaja' was men reactie dat hoor ik de mensen al van 12.00 deze middag zeggen en we zijn intussen 19.50... Dus kwil het nie meer horen... Oh zei Robert nen een dik half uur en we zijn der... Jaja nog 4km op 30min, da waren ook weer van die oppeppende blaaskes waar ik niet meer in geloofde... We strompelden echt door, die km leken zoveel verder tezijn dan die andere, Die borden mee hoever nog kwamen men strot uit en ik geloofde der niets meer van...Fien kreeg rond de 98km nen opstoot van energie en dat bracht me ook terug bij kennis en realiseerde me plots waar we het weer voor deden en de emotie's werden weer iets meer vrolijkheid bij het bedenken dat we der zo dichtbij waren... Op naar de Finish, met Ria, Robert, Griet en Tequiero aan ons zijde... Nancy was even voor de finish achter gebleven want het waren ons 500m... Toch Super Super bedankt voor al uw steun waar we konden op rekenen... De laatste matten, zalig om tezien... Eindelijk !!!

Nog even blijven staan voor wat foto's en dan eindelijk rustig kunnen gaan zitten en bij praten over de belevenis...

Alle mensen die ons bij gestaan hebben super bedankt, alle collega vrijwilligers die naast ons gelopen hebben super bedankt, de meer dan 150sms'n hebben me echt geholpen, de vele sponsers ook heel veel dank en men ventje bedankt voor Blanqui en Tequiero ook even in de strijd te komen gooien en ook voor uw stein...
 
Voor mezelf was het een tocht met wat up's en down's, maar toch zo de moeite als je bedenkt waar je het voor doet...
Onze Spaanse honden, ze rekenen zo op ons en we stelden hen niet teleur...
Ying en Yang men eigen beloning voor het afzien, ik kan niet wachten om die schatten te ontmoeten...

Bornem tot volgend jaar 13 augustus 2010 dan sta ik terug aan de start voor de Spaanse honden en geef ik terug alles wat ik kan...