Ik werd in 1982 als echte dierengek geboren. Men hele wereldje draaide rond dieren.
Groot, klein, jong, oud, ruw of zacht, het maakte me niet uit zolang het maar beestjes waren,
het was men leven, men grote liefde en men hele bestaan.

Als 14-15 jarige ging ik dan ook men vakantie's als vrijwilliger helpen in het hondenpension.
Iedere moment samen met men beste vrienden "De Honden" was genieten...
Voor mij was hondenrennen uitkuisen, honden uitlaten en honden kuisen iets belangrijks,
ik genoot echt om gewoon tussen de honden te zitten en van hen te kunnen leren.

Paarden was iets dat me al facineerde van toen ik nog een klein kind was.
Dus zoals veel tienermeisjes was het ook mijn droom om een eigen paard te hebben
en de liefde van zo'n prachtdier te krijgen was iets unieks voor mij...
Maarja Tijd en Plaats voor een paard was er niet, dus het zou een grote droom blijven.

Als 16-17 jarige ging ik dan maar helpen op een manege,
om zo dichter bij deze edele dieren te kunnen komen.
Die 2 jaar heeft me in ieder geval geleerd dat een manege niets voor mij was,
het was niet mijn type omgang met paarden.
Ik heb zeker geen problemen met manege's,
maar ik ben meer om het volledige gevoel van vrijheid te beleven met je paard,
het wederzijds respect, het eindeloos vertrouwen met je lieveling.

Op men 19de ging ik men eerste hond halen in het asiel.
Een kleine kruising, "Boemer", hij werd alles voor me,
men trouwste maatje, altijd samen en onafscheidelijk...
De dankbaarheid die ik van dat afgedankte hondje mocht voelen was zo vredig
dat men besluit vast stond, ik zou altijd asielhonden adopteren...

Ondanks alle negatieve kritieken op die momenten wou ik op men 20ste een rottweiler...
het was men droomras en wat ze ook dachten of zeiden,
Ik moest en zou een Rottweiler in huis halen...
En ja hoor hij kwam in huis.
Spike, 8 maand oud, gedumpt in het asiel om ongekende redenen...
Hij woog amper 15kg...
Nu bijna 6 jaar later weegt hij 60kg
en is hij de liefste knuffel-schoothond die ik ook gekent heb.
Hij zou nog geen vlieg kwaad doen, maar gaat door vuur om z'n vrouwtje te beschermen.

Op men 21ste kwam ook men kinderwens in vervulling, men eerste paardje...
Een tegekke haflingermerrie, Allegria.
Ze leerde me alles wat ik moest kennen over paarden,
en ze leerde alles van me om samen te kunnen genieten...
Ons vertrouwen in elkaar is eindeloos, we respecteren elkaar en voelen elkaar perfect aan,
we genieten dan ook oneindig van elkaar.
Onze band is uniek en Allegria is dan ook men grote trots...

Toen ik 24 was kwam er een nieuw doel in men leven.
Spaanse honden...
Ik adopteerde een Spaanse Jachthond,
De Podenco Tequiero,
Hij veranderde met zijn hele zijn ons leven compleet,
en mijn nieuw doel was ooit naar Spanje te trekken
en daar de arme honden te helpen met wat we kunnen...

In ieder geval nu als 26 jarige ben ik de trotse eigenaar van
3 superpaarden, 9 honden, 4 poezen
schildpadden, ratjes, konijn, cavia, valkparkietje en vissen...

Ik woon dan ook samen met men vriend
-die tussen al die poten soms wel eens durft te verdwalen
omdat ik soms niet veel tijd voor hem heb-
maar die alles toch probeert te begrijpen en waar ik hem dan ook zo dankbaar voor ben...
En zijn 2 schatten van kinderen
die genieten van de prettige kant van veel dieren in huis te hebben.