|
Hoi ,
Mag ik me even voorstellen
Ik ben Filip, vriend van Vicky
en stille kracht achter haar hobby.
Toen ik Vicky leerde kennen had ik
op enkele goudvissen na geen nota van dieren.
Ja, ook al kom ik van "den buiten", en speelde
ik als kind vrij in de natuur en had ik veel
speelervaring op boerderijen…..
Een huisdier was voor mij onbekend.
Eenmaal onder moeders vleugels vandaan
kwam er een poes in huis.
Mijne pitou.
Jammer maar dit beestje verdween na amper 1 jaartje .
Toen mijn zoon als cadeau een poes kreeg
ervaarde ik terug hoe leuk een huisdier kan zijn.
Het is een echte knuffelpoes.
Nu enkele jaren geleden leerde ik dus Vicky kennen.
Al moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat ik een aantal
van haar dieren al ontmoet had.
Tijdens een fietstochtje met de kinderen reed ik voorbij een wei
waar enkele paarden stonden, en er enkele "boze" honden liepen.
Wist ik toen veel dat deze nu "baasje" zouden zeggen tegen mij.
Al uit de eerste gesprekken met Vicky bleek
dat zij een dierenvriend is uit de duizend.
Een beest tussen de beestjes.
Ik leerde stuk voor stuk haar dieren kennen,
en ervaarde ik terug dat dieren heel veel liefde geven.
op voorwaarde dat ze liefde krijgen.
Ook al was het voor mij een grote aanpassing,
ik genoot ervan.
We woonden toen nog elk apart,
maar brachten veel tijd samen door tussen de dieren.
Eerst kwam onze Woody al eens mee naar mijn huis.
Dan kwam onze dikke en Ziepso mee.
Er kwam al wat meer leven in huis.
Lachen geblazen toen ik thuis kwam en
Vicky het gras aan het maaien was met Allegria.
Stel je voor , een kleine bungalow, met klein tuintje
midden een chique woonwijk….
Tequiero was de eerste hond die we samen in huis namen.
En naast de eerste poezen die we van de hel naar de hemel brachten
kwam ook ons Hermie erbij.
Ja de tuin werd een beetje te klein en samen keken we al uit
naar ons eigen dieren-hoeve.
Tot grote vreugde van de huisbazin….
De rest van het verhaal kun je lezen op de andere pagina's
Van deze site.
Samen met Vicky, de kinderen Dante en Manon,
en de vele dieren probeer ik ondertussen de hoeve
beetje bij beetje op te knappen alles in het teken van de dieren.
Want zij maken deel uit van ons gezinnetje.
We leven niet met de dieren, maar tussen de dieren.
Want wie zoals ik leer ervaren wat dieren betekenen,
wat dieren kunnen geven beseft tenvolle dat dieren
eerlijk, lief en verstandig zijn.
Veel meer dan sommige mensen.
Bedankt lieve schat, dat ik dit mocht leren en ervaren.
Ik beloof hier ook af en toe iets aan toe te voegen.
Want er valt hier vreselijk veel te beleven.
|